16-09-2018 08:38
Επιμνημόσυνος λόγος του Προέδρου Βουλής κ. Δημήτρη Συλλούρη στο εθνικό μνημόσυνο του ήρωα Ηρακλή Χριστοφή Αγαθοκλέους
Τα μνημόσυνα των ηρώων μας αποτελούν για μας ιδιαίτερες στιγμές. Ανάμεικτα συναισθήματα και σκέψεις μας κυριεύουν κάθε φορά που καλούμαστε να τιμήσουμε και να μνημονεύσουμε τους ήρωές μας. Συγκίνηση, περηφάνια, προβληματισμός, ενώ ταυτόχρονα η ιστορική οφειλή και το χρέος απέναντι στο παρελθόν μας υψώνονται ενώπιόν μας επιβλητικά, απαιτώντας από εμάς ανάλογες πράξεις και θυσίες.
Τελούμε σήμερα το πρώτο, εθνικό, μνημόσυνο του ήρωα της κοινότητας Αγίου Τύχωνα, Ηρακλή Χριστοφή Αγαθοκλέους, ενός από τους στρατιώτες του 286 Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού, ο οποίος έπεσε μαχόμενος ενάντια στους Τούρκους εισβολείς τον Αύγουστο του 1974. Ο Ηρακλής ήταν αγνοούμενος για χρόνια, μέχρι που ανευρέθηκαν τα ιερά οστά του και αναγνωρίστηκαν με τη μέθοδο DNA. Η κηδεία του ήρωα τελέστηκε τη 17η του περασμένου Σεπτεμβρίου.
Στις 15 Αυγούστου 1974, η διμοιρία του Ηρακλή περικυκλώθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα στο λόφο Λαπάτσα στην περιοχή Σκυλλούρας και παρά τη σκληρή μάχη που δόθηκε, τα ίχνη του Ηρακλή, καθώς και των άλλων 22 παλικαριών που αποτελούσαν τη διμοιρία, χάθηκαν.
Οι τιμημένοι γονείς, η οικογένεια, τα οικεία πρόσωπα του Ηρακλή, αλλά και όλοι εμείς, εκτός από τον πόνο για το χαμό του ήρωά μας, συναισθανόμαστε ταυτόχρονα το βάρος της θυσίας του και αποτίουμε σήμερα φόρο τιμής στη μνήμη του, με τον προσήκοντα σεβασμό που αρμόζει στο όνομά του.
Κατά τη δική μου αντίληψη, πέρα από τη δέουσα απόδοση τιμών, εμείς σήμερα δεν προσήλθαμε εδώ, ούτε για μεγάλους και κενούς λόγους, «κηρύγματα και ρητορείες», ούτε για να εκθειάσουμε κατορθώματα και καταστάσεις. Η παρουσία μας εδώ σήμερα συνοδεύεται -ή τουλάχιστον θα έπρεπε να συνοδεύεται- από μια ορθή ανάγνωση της ιστορίας, παραδειγματισμό από αυτή και συνειδητή απόφαση για ανάληψη εθνικών ευθυνών. Ταυτόχρονα, η προδοσία και κατ’ επέκταση η στρατιωτική ήττα δεν μπορούν να μειώσουν τον ηρωισμό και την αξία της θυσίας.
Η διαιρεμένη πατρίδα μας, τα κατεχόμενα εδάφη, τα λεηλατημένα σπίτια και οι εκκλησίες, οι τουρκικές σημαίες στις πλάτες του Πενταδακτύλου, οι πρόσφυγες, καθώς και οι τύχες των αγνοουμένων μας που δεν έχουν μέχρι σήμερα διακριβωθεί, δεν μας επιτρέπουν να κρυβόμαστε πίσω από δοξαστικούς λόγους, ούτε να συμβιβαζόμαστε με αποφάσεις που λαμβάνονται για εμάς, χωρίς εμάς.
Κυρίες και Κύριοι,
Η σημερινή εθνική και πολιτική κατάσταση που βιώνει ο τόπος μας, απαιτεί πάνω από όλα επιμονή στους στόχους και τα ιδανικά μας, αποφασιστικότητα, στρατηγική, καθώς και πνεύμα σύμπνοιας και ενότητας. Σαφέστατα, οποιεσδήποτε σκοπιμότητες, καθώς και οι όποιες διχοτομικές προσεγγίσεις στο εθνικό μας πρόβλημα, θα μας οδηγήσουν αναμφίβολα σε αδιέξοδες και καταστροφικές λύσεις.
Είναι περισσότερο από έκδηλο, ότι η Τουρκία επιχειρεί με κάθε τρόπο, μέσω άνομων και ανήθικων οδών, να ικανοποιήσει τις διαχρονικές επιδιώξεις της επί της Κύπρου, αλλά και επί της ευρύτερης περιοχής, και είναι βέβαιο ότι δεν αποβλέπει σε μια δίκαιη λύση του Κυπριακού.
Χειραγωγεί την τουρκοκυπριακή ηγεσία, η οποία αρνείται να προσέλθει σε συνέχιση των διαπραγματεύσεων, προβάλλοντας καθημερινά περισσότερες και πιο παράλογες απαιτήσεις. Και είναι πραγματικά παράδοξο όλο αυτό που συμβαίνει, αφού αντί να συζητούμε για επανάκτηση των κεκτημένων και των δικαιωμάτων μας, που παράνομα μάς έχουν αφαιρέσει, συζητούμε για περαιτέρω παραχωρήσεις στην κατοχική Τουρκία, δίνοντας μερίδιο από τις θάλασσες και το φυσικό μας αέριο.
Έχοντας μια καθαρή αντίληψη της πραγματικότητας, καταλαβαίνουμε ότι η δεινή θέση στην οποία βρίσκεται το εθνικό μας πρόβλημα και ο τόπος μας, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για επίτευξη μιας ιδανικής και ευκταίας λύσης. Τίποτα όμως, δεν μπορεί να μας αναγκάσει να υποχωρήσουμε από τον αγώνα μας για επίτευξη μιας δίκαιης και λειτουργικής λύσης, η οποία θα σέβεται τα δικαιώματα κάθε Κύπριου πολίτη και θα εδράζεται στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας και της νομιμότητας. Αυτή η λύση θα πρέπει να βασίζεται στις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, να θέτει τέρμα στη μακρόχρονη και παράνομη κατοχή των κυπριακών εδαφών από την Τουρκία και να εξυπηρετεί το καλώς νοούμενο συμφέρον του κυπριακού λαού.
Κανένας συμβιβασμός με τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής. Συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ιστορική συνέχιση του Ελληνισμού στην Κύπρο: αυτή πρέπει να είναι η βάση και η ουσία της όποιας λύσης συμφωνηθεί.
Ο αγώνας μας όμως έχει διττό προσανατολισμό. Την ίδια στιγμή που διεκδικούμε λύση στο εθνικό μας πρόβλημα, χρέος έχουμε και απέναντι στο υφιστάμενο κράτος μας. Χρέος για αναβάθμιση της πολιτείας και της κοινωνίας μας, για εκσυγχρονισμό των θεσμών και των μηχανισμών μας, καθώς και για την εφαρμογή των αρχών της χρηστής διοίκησης, σε πλαίσιο διαφάνειας, ισονομίας και ισοπολιτείας. Ένα σύγχρονο και ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο στηρίζεται σε γερές βάσεις και δομές, δύναται να αντεπεξέλθει ευκολότερα στις διεθνείς προκλήσεις, υπερασπιζόμενο τα δικαιώματα και τα κεκτημένα των πολιτών του.
Θα πρέπει να αντιληφθούμε, ότι το διπλό αυτό χρέος που καλούμαστε να εκπληρώσουμε, απορρέει από την ίδια μας την υπόσταση, το παρελθόν μας, την εθνική και ιστορική μας καταγωγή. Ως οι απόγονοι της αρχαίας Ελλάδας και της κλασικής Αθήνας, γενέτειρας της δημοκρατίας, των πρώτων νομοθετών, των γραμμάτων, των τεχνών, της ιστοριογραφίας και της φιλοσοφίας, κουβαλούμε στους ώμους μας τεράστια εθνική και πολιτιστική κληρονομιά.
Παρελαύνει πίσω μας μια μακρά και ένδοξη ιστορία, την οποία δεν έχουμε κανένα απολύτως δικαίωμα να αμαυρώνουμε και να προδίδουμε, αν πραγματικά θέλουμε να ονομαζόμαστε Έλληνες αυτού του τόπου.
Το νόημα των αγώνων του Μιλτιάδη, του Λεωνίδα, του Κίμωνα, του Περικλή, του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου, του Καραϊσκάκη, του Αυξεντίου, του Μάτση, του Παλληκαρίδη, αλλά και τόσων άλλων που θυσιάστηκαν πριν από εμάς, σε άλλες στιγμές της ιστορίας, για τα ίδια όμως ιδανικά του έθνους και της πατρίδας, ζητά από εμάς τώρα ανάλογες πράξεις.
Μπορεί ο δικός μας αγώνας σήμερα να μην είναι ένοπλος, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο δύσκολος ή λιγότερο άξιος. Απαιτείται το ίδιο σθένος, η ίδια σύνεση, η ίδια ακατάλυτη προσπάθεια. Η διασφάλιση της ταυτότητας, της ιστορικής κληρονομιάς, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, είναι για κάθε άνθρωπο διαχρονική υποχρέωση.
Αυτό έγραψε κάποτε και ο ποιητής μας Τάσος Λειβαδίτης:
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,
τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
[…]
Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».
Αιωνία ας είναι η μνήμη του Ηρακλή και όλων των ηρώων του Έθνους.
Άσβεστη ας μένει η ελπίδα για ανεύρεση της τύχης των αγνοουμένων μας.
(ΑΧ/ΕΙ)
Σχετικά Ανακοινωθέντα